ClubFiat.grHomeFAQRegisterLog in
Log in
Username:
Password:
Log in automatically: 
:: I forgot my password
ClubFiat Hellas on Facebook
FaceBook Icon
FiatRacingTeam.gr


Share | 
 

 Πίστα στην Ελλάδα...μία πονεμένη ιστορία!

View previous topic View next topic Go down 
AuthorMessage
elaborus
Διαχειριστής
Διαχειριστής


Τόπος : ...από τη νυφούλα του βορρά γιαααα!!!
Ηλικία : 49
Αριθμός μηνυμάτων : 2942
Ημερομηνία εγγραφής : 2009-10-20

PostSubject: Πίστα στην Ελλάδα...μία πονεμένη ιστορία!   Sun Jun 12, 2011 6:38 pm

Πίστα στην Ελλάδα

Η πρόσφατη ειδησεογραφία για την κατασκευή πίστας στην Χαλανδρίτσα και οι αντιδράσεις των αλλοδαπών έφεραν για ακόμα μια φορά στο προσκήνιο ένα θέμα που αφορά όχι μόνον τους ελληνικούς αγώνες αυτοκινήτου, αλλά και ευρύτερα την ελληνική οικονομία.
Για όσους, δικαίως σε κάποιο βαθμό, αγανάκτησαν για την δυσπιστία και την ειρωνική διάθεση των ξένων δημοσιογράφων ή παραγόντων να σχολιάσουμε ότι αν δούμε το θέμα αντικειμενικά και «μαθηματικά» η «άλλη πλευρά» δεν έχει άδικο.
Το γεγονός ότι δεν έχουν άδικο όμως, σε καμιά περίπτωση δεν τους δίνει το δικαίωμα ειρωνικών και σκωπτικών σχολίων. Αντιλαμβάνομαι, συναισθάνομαι και συμπορεύομαι με το θυμό αυτό.
Αλλά, το να υπάρχει η διάθεση στην Ελλάδα του μνημονίου να κατασκευαστεί πίστα με συγχρηματοδότηση του δημοσίου, όταν τα κρατικά ταμεία δανείζονται ώστε να είναι συνεπή στις καταβολές των συντάξεων και των μισθών ακούγεται παράλογο.
Η τοποθέτηση ότι το έργο θα αποτελέσει τμήμα της επιδιωκόμενης περίφημης αναπτυξιακής πολιτικής είναι ακραία, από την άποψη ότι πέρα από το κατασκευαστικό της κομμάτι δεν έχει να προσφέρει θέσεις εργασίας εις το διηνεκές. Για όσους δε πιστεύουν, ότι ανοίγεται πεδίον δόξης λαμπρόν με διοργανώσεις αγώνων σε επίπεδο Formula 1 αυτό ξεφεύγει από κάθε πραγματικότητα.
Υπάρχουν γίγαντες που περιμένουν συνωθούμενοι στο γραφείο του Bernie για να πάρουν το χρίσμα. Αν δε, υποτεθεί, ότι ο γηραιός μεν αλλά ακόμα ακμαίος Ecclestone θα σκεπτόταν την Ελλάδα, θα το έκανε μόνον για το Ελληνικό, το οποίο έχει επισκεφτθεί άλλωστε στο παρελθόν.
Με προϋπολογισμό ο οποίος ακουμπά τα 100 εκατομμύρια €, που είναι πλέον του βεβαίου ότι θα ξεπεραστεί κατά ένα σημαντικό ποσοστό, η κατασκευή της πίστας φαντάζει στις μέρες μας μια τεράστια πολυτέλεια χωρίς κανένα ανταποδοτικό όφελος.
Το μικρό ιστορικό σημείωμα που ακολουθεί, σκιτσάρει το σύνολο σχεδόν των αποτυχημένων προσπαθειών που έλαβαν χώρα, ερευνώντας παράλληλα και τις αιτίες.
Η επιθυμία κατασκευής πίστας είναι τόσο παλιά όσο σχεδόν και οι ελληνικοί αγώνες. Η θέληση των αγωνιζομένων για πίστα ξεκινά από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του '60, οπότε και πυκνώνουν οι αγώνες ταχύτητας οι οποίοι φιλοξενούνται είτε σε στρατιωτικά αεροδρόμια (Τατόι, Αγχίαλος, Μίκρα) είτε σε νησιωτικές πόλεις (Κέρκυρα, Ρόδο και αργότερα Χανιά) ή σε ηπειρωτικές (Βέροια, Ν. Σμύρνη).
Καθώς οι επιδόσεις γίνονταν πιο ανταγωνιστικές, καθώς το πλήθος των αγωνιζομένων μεγάλωνε και οι συνθήκες ασφαλείας στα περιστασιακά σιρκουί έδειχναν ανεπάρκεια, η επιθυμία γινόταν ανάγκη.
Δεν ήταν μόνο αυτό. Ήταν και το γεγονός ότι επειδή ακριβώς όλοι οι χώροι που χρησιμοποιούνταν ως πίστες δεν ήταν πίστες, δεν υπήρχε η δυνατότητα των δοκιμών για τους αγωνιζόμενους. Έτσι, τόσο η εξέλιξη των αυτοκινήτων όσο και η πρόοδος της τεχνικής των οδηγών, αλλά και η επιδεξιότητα των μηχανικών προχωρούσε με αργούς ρυθμούς και η ψαλίδα με το εξωτερικό συνεχώς διευρυνόταν. Το σχήμα ήταν ολότελα παράδοξο, αλλά δεν μπορούσε να ακολουθηθεί οποιαδήποτε άλλη πρακτική.
Μετά την εποχή των street circuits, για σχεδόν 30 χρόνια οι ελληνικοί αγώνες ταχύτητας φιλοξενήθηκαν κυρίως σε αεροδρόμια. Τατόι, Μαριτσά, Τρίπολη αποτέλεσαν τους συνήθεις τόπους τέλεσης, για να μην ξεχνάμε βέβαια και το Τυμπάκι ή τη βιομηχανική περιοχή του Βόλου. Το κύριο βάρος, το έχουμε επισημάνει και αλλού, το πήρε το στρατιωτικό αεροδρόμιο της Δεκέλειας, που αποτέλεσε την τροφό των ελληνικών αγώνων αυτοκινήτου μέχρι το τέλος της δεκαετίας του '70.

Από τα μέσα της δεκαετίας του '60, ήταν έντονη η επιθυμία για δημιουργία αυτοκινητοδρομίου. Έτσι όταν, νεαρός τότε αγωνιζόμενος, με επιχειρήσεις στην Αφρική και αποφασισμένος να επενδύσει στην Ελλάδα, έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για την κατασκευή, όλοι αναθάρρησαν.
Ο συγκεκριμένος επιχειρηματίας, έμενε μόνιμα εκείνη την εποχή στην Ελλάδα είχε τερματίσει σ' ένα Ακρόπολις ως συνοδηγός, ενώ είχε λάβει μέρος και σε αγώνες ταχύτητας και αναβάσεων. Δήλωσε μάλιστα, πως τόσο ο πατέρας του, όσο και ο ίδιος είχαν πειστεί και ήθελαν να χρηματοδοτήσουν την κατασκευή πίστας που την έβλεπαν ως μια συμφέρουσα επένδυση, αφού ένιωθαν ότι οι «καλές μέρες» της μαύρης ηπείρου τελείωναν, ενώ αντίθετα τα πράγματα στην Ελλάδα άφηναν πολλές υποσχέσεις.
Άνεμος αισιοδοξίας φύσηξε, κινήθηκαν μηχανισμοί, έγιναν όνειρα, φτιάχτηκαν σχέδια, κόσμος βοήθησε, μα όταν πολλά ήταν έτοιμα να ξεκινήσουν, αποκαλύφθηκε η σκληρή, η πικρή αλήθεια.
Σ' έναν έλεγχο ρουτίνας σταμάτησαν το νεαρό επιχειρηματία προκειμένου να ελέγξουν αν είχε το δικαίωμα να οδηγεί το, με ξένες πινακίδες, αυτοκίνητό του. Και τότε ξετυλίχτηκε το κουβάρι. Αδυνατώντας να εξηγήσει πειστικά γιατί τα χέρια του είχαν πράσινη βαφή, ανακρίθηκε κι έπεσε σε κάποιες αντιφάσεις.
Γρήγορα αποκαλύφθηκε ότι δεν ήταν επιχειρηματίας, ότι δεν είχε καμία σχέση με την Αφρική, ότι δεν υπήρχε κανένας πατέρας επιχειρηματίας, ότι το αυτοκίνητο ήταν μιας Ολλανδής φίλης του κι ότι μαζί μ' έναν Ιταλό κι έναν Ελβετό είχαν έτοιμο ένα μηχανισμό παραχάραξης δολαρίων. Τόσο το χαρτί, όσο και οι μήτρες που βρέθηκαν και κατασχέθηκαν, κάπου στην Κυψέλη, ήταν εξαιρετικής ποιότητας.
Αυτό ήταν το πρώτο άδοξο, αλλά καθόλου πεζό τέλος των ονείρων των Ελλήνων οδηγών αγώνων για πίστα εκείνη την εποχή...

Στις 9 Αυγούστου του '66, η εφημερίδα «Ελεύθερος κόσμος» δημοσιεύει ένα άρθρο του Ν. Καπετανάκη που δείχνει μια εκ νέου κινητικότητα που αναπτύσσεται με πρωταγωνιστή τον Σωτήρη Σοφιανόπουλο, γνωστότερο στους κύκλους των αγώνων ως «Είπωρχ». Γίνεται λόγος και για κόστος.
Αναφέρεται το ποσό των 30.000.000 δρχ. (ή 88.000 ευρώ), που σήμερα είναι αρκετό για την αγορά ενός καλού αυτοκίνητου, αλλά τότε ήταν «ποσό τεράστιο», όπως σημείωνε ο αρθρογράφος.
Στο τρίωρο Τατόι της ίδιας χρονιάς (23 Οκτωβρίου `66) ο Σωτήρης φέρνει το θέμα στο θιασώτη των αγώνων, άνακτα τότε της Ελλάδας, Κωνσταντίνο, που βρέθηκε στο στρατιωτικό αεροδρόμιο προκειμένου να παρακολουθήσει τους αγώνες.
Ο Σωτήρης και ο τέως ήταν συμμαθητές στα Ανάβρυτα στα μέσα της δεκαετίας του '50, έτσι το θάρρος υπήρχε. Όχι δηλαδή πως αν δεν υπήρχε η γνωριμία, δεν θα έβρισκε τον τρόπο ο Σωτήρης. Στη συζήτηση που έγινε ο Κωνσταντίνος έδειξε ενδιαφέρον και δόθηκαν υποσχέσεις για περαιτέρω επικοινωνία.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Νίκου Μαστοράκη ακολούθησε η παρακάτω συζήτηση:

- «Να φτιάξουμε μια πίστα για αγώνες, Μεγαλειότατε»
- «Τι έκταση θα χρειαστεί;»
- «Μια έκταση σαν το κτήμα του Συγγρού»
- «Όχι αυτό βέβαια;» απάντησε, κλείνοντας τη συζήτηση με χιούμορ ο τέως και μια νέα αισιοδοξία επικράτησε, καθώς νέες υποσχέσεις δόθηκαν.

Πλην όμως, οι μέρες της δυναστείας των Γλυξβούργων στην Ελλάδα ήταν πια μετρημένες. Σε λιγότερο από 14 μήνες ήταν παρελθόν. Μαζί τους και η λύση στο θέμα της πίστας μέσα από τις διευκολύνσεις που τυχόν θα έκαναν.
Ο Νίκος Μαστοράκης επανέρχεται στις 23 Νοεμβρίου του 1967 στην εφημερίδα «Απογευματινή» και μ' ένα αποκλειστικό ρεπορτάζ αποκαλύπτει τη μεγάλη είδηση. Επικρατεί τόση μεγάλη βεβαιότητα, που γράφει: «...το πολύ σε έξι μήνες θα πάρει μορφή...».
Στο τέλος της δεκαετίας του '60 στο περιοδικό «auto εξπρές» αλιεύουμε άλλη μια είδηση σχετική με το θέμα, αμέσως μετά το ρεπορτάζ για το Α' auto cross που οργάνωσε ο Α.Ο.Θ. με επιτυχία στην περιοχή του Λαγκαδά, το '69.
Προφανώς, μέσα στην μεγάλη αισιοδοξία και στις διάφορες υποσχέσεις των όποιων κυβερνητικών το θέμα δείχνει, πάλι, να τελειώνει.
Μαζί με την είδηση, σε διπλανή στήλη ερωτάται και ο Γιάννης «Μαύρος» Μεϊμαρίδης ο οποίος είχε λάβει μέρος σε εκείνο το Α' auto cross, για το ενδεχόμενο της κατασκευής της πίστας στην Β. Ελλάδα και απαντά με έναν τρόπο πολύ ευφυή δίνοντας ακόμα περισσότερα κίνητρα σε όποιους θέλουν να το κάνουν. Ατυχώς τίποτα δεν προχώρησε.

Κεφάλαιο πίστα στην εποχή της Δικτατορίας...

Η συνέχεια σ' αυτή την περιπέτεια θα δοθεί μέσα στην επταετία μ' ένα όντως ενδιαφέρον κεφάλαιο.
Ο Περικλής Φωτιάδης κατάφερε να έρθει σ' επαφή με το δικτάτορα με κυρίαρχο θέμα την κατασκευή πίστας στην Ελλάδα.
O ίδιος θυμάται και αφηγείται:
«Έχοντας μια γνωριμία με τον Λαμπρόπουλο, που τότε εκτελούσε χρέη επικεφαλής του προσωπικού γραφείου του Παπαδόπουλου, μπόρεσα να εξασφαλίσω μια συνάντηση με τον ισχυρό άνδρα της επταετίας. Έχω ειδοποιηθεί από το πρωί εκείνης της μέρας ότι κάποια στιγμή θα με πάρουν τηλέφωνο προκειμένου να πραγματοποιηθεί η συνάντηση. Έχει βραδιάσει, δεν έχω ειδοποιηθεί ακόμα και πάω στον κινηματογράφο 'Αττικόν', που, αν θυμάμαι καλά, παίζει κάποια ταινία της σειράς 'James Bond'. Αφήνω στο σπίτι το στίγμα μου και στο διάλειμμα με βρίσκουν και με ειδοποιούν να πάω αμέσως στη Βουλή για τη συνάντηση. Εκεί λοιπόν βρέθηκα με τον Παπαδόπουλο λίγο πριν τις 12 τα μεσάνυχτα. Ήταν μια συνάντηση που κράτησε σχεδόν εξήμισι ώρες. Μπήκα νύχτα και όταν έφυγα ξημέρωνε.
Η συζήτηση ξεκίνησε από τη δημιουργία πίστας, όπου παρουσίασα το θέμα, αλλά γρήγορα επεκτάθηκε στο κυκλοφοριακό, στα φανάρια, στην οδική ασφάλεια, στην παραγωγή των αυτοκινήτων, στα πάντα που αφορούσαν το αυτοκίνητο και τους αγώνες. Φεύγοντας και αφού σαφώς μου έδωσε τη βεβαιότητα ότι όλα όσα είπαμε τον ενδιέφεραν άμεσα, μου είπε: 'Θα το επιληφθώ προσωπικά'.
Φώναξα Ιταλούς ειδικούς, κάναμε μελέτες, οικονομικές, τεχνικές, έφτιαξα ένα φάκελο πλήρη, με όλες τις λεπτομέρειες, κατασκευαστικές, οικονομικές, τα πάντα, και κάποια στιγμή επεδίωξα και ξανασυναντήθηκα μαζί του. Του επέδωσα τον φάκελο, του επεσήμανα πως όλα ήταν έτοιμα και το μόνο που του ζήτησα ήταν να βρεθεί η έκταση. Μου είπε ότι θα το φροντίσει.
Το θέμα έμεινε εκεί. Δεν προχώρησε ποτέ. Δεν ξέρω πού σκόνταψε. Μπορεί να σκόνταψε και στην Ε.Λ.Π.Α., η οποία ίσως να ένιωσε την απειλή ότι θα έχανε το παιχνίδι από την Γ.Γ.Α. και το μπλοκάρισε. Δεν μπορώ να ξέρω πώς ή γιατί δεν προχώρησε. Ξέρω μόνον ότι δεν προχώρησε, παρά το γεγονός ότι είχα διαβεβαιώσεις περί του αντιθέτου. Από τότε δεν ξαναρώτησα, δεν ξανασχολήθηκα καθόλου με το θέμα».
Την άνοιξη του '72, ευαισθητοποιείται η λέσχη. Αποφασίζει να κινηθεί και φέρνει στην Ελλάδα έναν Ιταλό ειδικό στη σχεδίαση και κατασκευή πίστας. Δημοσιεύει μάλιστα και στο έντυπό της την είδηση όπου καταλήγει με τον άκρως αισιόδοξο τρόπο: «Πιστεύεται ότι οι περαιτέρω εξελίξεις θα είναι ευνοϊκές για το τόσο ζωτικό αυτό πρόβλημα το οποίο ζητάει λύση από ετών».
Για ακόμα μια φορά, ήταν τόσο ευνοϊκές οι εξελίξεις, είχαν το θέμα τόσο σίγουρο, που δύο πόλεις άρχισαν να ερίζουν ποια θα φιλοξενήσει την πίστα. Η ολοσέλιδη αναφορά του Γ. Παγώνη στο περιοδικό «Ωτο Τουρίσμ» της 10ης Μαϊου του '72 είναι κατατοπιστικότατη.
Μ' αυτά και με άλλα, τίποτα δεν γίνεται. Καταρρέει η δικτατορία, κυβερνήσεις αλλάζουν, αλλά πίστα δεν γίνεται.

Στα μέσα του '76, μια από τις δεκάδες ιδέες που γεννήθηκαν βρίσκει τον τρόπο να δημοσιοποιηθεί μέσα από τις σελίδες του περιοδικού «Tο νέο αυτοκίνητο» (τ. Μαϊου - Ιουνίου '76).
Απ' ό,τι προκύπτει μάλιστα, δόθηκε και συνέντευξη Τύπου, κι όλα έμοιαζαν πάλι απολύτως έτοιμα, ώστε το δημοσίευμα να καταλήγει με το πολύ αισιόδοξο: «Ώστε στο τέλος του '76 ή στις αρχές του '77 να δούμε πραγματικότητα την πρώτη ελληνική πίστα».
Στο τέλος του '78, δεν υπάρχει ακόμα πίστα, αλλά οι πιθανότητες για δημιουργία αυτοκινητοδρομίου δείχνουν πάλι να πολλαπλασιάζονται, καθώς με τις ενέργειες του ΕΡΜΗ Ρόδου και της λέσχης εξασφαλίζεται για μια σειρά αγώνων το παλιό εγκαταλελειμμένο αεροδρόμιο των Μαριτσών.
Εκεί, λοιπόν, το Σεπτέμβριο του '77 διοργανώνονται για πρώτη φορά μετά το '71 αγώνες εκτός Τατοϊου και για πρώτη φορά μετά από 22 μήνες, αφού τόσο το '76 όσο και το '77 πρωτάθλημα ταχύτητας δεν πραγματοποιήθηκε.
Οι προοπτικές για την αξιοποίηση του αεροδρομίου είναι αρκετές, γεγονός που αναλύει ο Κώστας Γκοτσίνας σε άρθρο του στο περιοδικό «Αuto εξπρές» (τ. 138, Ιανουάριος '79). Άγνωστο γιατί δεν προχώρησε ούτε αυτή η λύση. Δεν θα ήταν η καλύτερη, αφού η Ρόδος γεωγραφικά τουλάχιστον ήταν προβληματική, αλλά θα ήταν μια λύση.

Ορχομενός, Αιγίνιο, Μέγαρα, Σέρρες...

Τα επόμενα χρόνια ο θεσμός του πρωταθλήματος της ταχύτητας ταλαιπωρήθηκε στη βιομηχανική περιοχή του Βόλου, περιστασιακά στο Τατόι, στο Τυμπάκι της Κρήτης, στο στρατιωτικό αεροδρόμιο της Τρίπολης. Η πίστα δεν μπόρεσε να βρει το δρόμο της κατασκευής της, οπότε φθάνουμε στα εγκαίνια του Ορχομενού.
Για το ολίσθημα αυτής της κίνησης, μέσα σε μια ιδιαίτερα φορτισμένη προεκλογική περίοδο και μάλιστα «εν χορδοίς και οργάνοις» με τρόπο αφελώς πανηγυρτζίδικο τι σχόλιο μπορεί να γίνει;
Διότι, αν όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος, τι έχει συμβεί από τότε; Ποιες ήταν οι εξελίξεις τα τελευταία 18 χρόνια;
Διότι, αν ό,τι έγινε τότε, ήταν καλώς καμωμένο, τι φταίει και μέσα σε αυτά τα 18 χρόνια δεν προχώρησε τίποτα;
Αυτό που η λέσχη απέτυχε να πραγματοποιήσει, όλα αυτά τα χρόνια, συχνά με τη δικαιολογία ότι ο σκοπός της δεν ήταν η κατασκευή αυτοκινητοδρομίου, πέτυχαν διάφοροι άλλοι φορείς να εκτελέσουν.
Πρώτη σημαντική προσπάθεια ήταν η πίστα στο Αιγίνιο. Μια απόπειρα από βορειοελλαδίτες παράγοντες που σκόνταψε πάνω στη συνθήκη «Ράμσαρ». Οι επικριτές της, έλεγαν ότι είχε κατασκευαστεί πάνω σε έναν υδροβιότοπο που η συγκεκριμένη συνθήκη προστατεύει, οι υπερασπιστές της, ισχυριζόντουσαν ότι δεν ήταν παρά σκουπιδότοπος.
Το αποτελέσματα ήταν ότι η πίστα ως ασφαλτοτάπητας έγινε, διοργανώθηκαν και αγώνες, πραγματοποιήθηκαν δοκιμές αλλά δεν προχώρησε, σκοντάφτοντας πρωτίστως πάνω στο οικολογικό θέμα.
Τα Μέγαρα ήταν η επόμενη κίνηση του προχώρησε, πάλι με ιδιωτική πρωτοβουλία, με κόπο, πάλι χρειάστηκε αγώνας να πεισθεί η λέσχη να δώσει την έγκρισή της να γίνουν αγώνες. Μια μικρή πίστα, με συχνά προβλήματα στον ασφαλτοτάπητά της, αλλά ήταν μια πίστα και μάλιστα κοντά στην Αθήνα. Ήταν κάτι που έπρεπε να είχε γίνει, 30 χρόνια νωρίτερα, αλλά έστω και αργά έγινε και υπάρχει ακόμα, φιλοξενώντας διάφορες αγωνιστικές και μη εκδηλώσεις.
Η πίστα στις Σέρρες, απόρροια των ενεργειών της τοπικής αυτοδιοίκησης, είναι σαφώς ότι καλύτερο υπάρχει στην Ελλάδα. Ενδιαφέρουσα σχεδιαστικά, με μοντέρνα αντίληψη, ατυχώς είναι τόσο μακριά από την Αθήνα, (που καλώς ή κακώς είναι το κέντρο και του μηχανοκίνητου αθλητισμού), όσο και από συγκοινωνιακούς κόμβους. Κάποιοι μάλιστα, της προσάπτουν το μειονέκτημα, (προσκείμενου να αποκτήσει διεθνή ταυτότητα), της έλλειψης ευρύτερων χώρων και της έλλειψης ενδιαφέροντος από τους Θεσσαλονικείς.

Αναζητώντας απαντήσεις...

Επί της ουσίας, δύο είναι τα ερωτήματα προκύπτουν:
Τι μπορεί να ήταν εκείνο που στέρησε τον τόπο από μια πίστα διεθνούς επιπέδου;
Γιατί οι γείτονες που ως το 2002 ήταν ανυπόληπτοι στο παγκόσμιο motorsport το 2005 είχαν θέση στο καλαντάρι του WRC, και τώρα της F1;
Στην πρώτη ερώτηση δεν μπορούν να υπάρξουν ούτε πολλές ούτε κατηγορηματικές απαντήσεις. Μεγάλη επένδυση, μεγάλο πλάνο, που σκόνταψε σε μέτριους διαχειριστές, σε αντίξοες συνθήκες.
Υπάρχει μια κατηγορία εμπλεκομένων που πιστεύουν ότι δεν έγινε διότι δεν ήθελε η λέσχη. Είναι ένα μόνιμα εκφραζόμενο επιχείρημα - παράπονο. Ότι, δηλαδή πέραν του Ακρόπολις, έθετε υπό αμφισβήτηση την βιωσιμότητα, την κυριαρχία της λέσχης ήταν αποφευκτέο. Οτιδήποτε ήταν μια νέα «terra incognita» ήταν επικίνδυνο. Ήταν όμως και κάτι άλλο. Ήταν μια λανθασμένη νοοτροπία που ήθελε το έργο να γίνει μεγάλο και ευθύς εξαρχής διεθνούς επιπέδου. Όσο πιο μεγάλο όμως, τόσο πιο δύσκολα πραγματοποιήσιμο.
Αν δηλαδή στα μέσα της δεκαετίας του '70 γίνονταν μια πίστα μικρή, επιπέδου Μεγάρων ας πούμε, στην Αθήνα κι άλλη μία στη Θεσσαλονίκη που θα μετατρέπονταν άμεσα σε πόλο έλξης κάθε είδους μηχανοκίνητων σπορ, ώστε να μπορούσαν ν' αυτοσυντηρηθούν οικονομικά, θα είχαν δημιουργηθεί τάχιστα ισχυρές βάσεις για περαιτέρω ανάπτυξη. Θα υπήρχαν τεχνογνωσίες, υποδομές, εμπειρίες.
Υπάρχει μάλιστα μια κατηγορία εμπλεκομένων (π.χ. Νίκος Καπετανάκης, Φίλιππος Αντωνιάδης) που ισχυρίζονται πως υπήρξαν αρκετές περίοδοι στην ιστορία της λέσχης που είχε την οικονομική άνεση όχι μόνο να ξεκινήσει το έργο μόνη της, τέτοιου μικρού βεληνεκούς τουλάχιστον, αλλά και να το ολοκληρώσει. Όλες οι παραπάνω υποθέσεις, όλες οι πιθανές απαντήσεις δεν παύουν να φθάνουν στο ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα, στο ίδιο ακριβώς αδιέξοδο.
Το δεύτερο ερώτημα, που μπορεί να δημιουργεί εκνευρισμό σε πολλούς Έλληνες, έχει προφανείς απαντήσεις, αφού δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Τουρκία είναι μια άκρως ενδιαφέρουσα αγορά.
Είναι μια αχανής, καινούργια πιάτσα, με πέντε δεκάδες εκατομμύρια ζευγάρια φτηνά εργατικά χέρια, με πολύ περισσότερους διψασμένους για καθετί καταναλωτές ενώ επί πλέον τρέχει με τρελούς ρυθμούς ανάπτυξης. Είναι το ιδανικό πλαίσιο για «επενδύσεις» και τα παρόμοια.
Το μοναδικό ντεσού της υπόθεσης είναι ο μουσουλμανικός χαρακτήρας της χώρας, που όσο κι αν προσπάθησε ο Κεμάλ, η προσωπογραφία του οποίου κοσμεί οτιδήποτε στην Τουρκία, δεν κατάφερε να τον αποβάλει.
Στον αντίποδα η Ελλάδα είναι μια μικρή, κορεσμένη, χρεωμένη, ξεζουμισμένη, κουρασμένη αγορά που προσπαθεί να αποφύγει τη χρεοκοπία. Ποιους να συγκινήσει;
Κάτω από αυτές τις συνθήκες θα είναι τεράστια έκπληξη, αν γίνει πίστα προδιαγραφών Formula 1 στην πατρίδα μας, αφού πέρασαν τόσα χρόνια και οι ίδιοι άνθρωποι, οι ίδιες παρατάξεις, οι ίδιες νοοτροπίες δεν το κατάφεραν. Τώρα θα μπορέσουν;
Εδώ που φθάσαμε, ας τεθεί και το τελευταίο, το πλέον αιρετικό ερώτημα: Η πιθανή κατασκευή πίστας και διοργάνωση αγώνων F1 πόσο θα ωφελήσει τώρα και στο μέλλον την Ελλάδα, τους Έλληνες και τον ντόπιο μηχανοκίνητο αθλητισμό;
Μια απάντηση είναι, ότι η κατασκευή τέτοιας πίστας τώρα, θα αποπροσανατολίσει τον κόσμο ακόμα περισσότερο από το πρόβλημα της οδηγικής ανεπάρκειας, της έλλειψης οδηγικής γνώσης, αλληλεγγύης, ευγένειας και θα απομακρύνει τις σωστές λύσεις. Αντίστοιχα αποπροσανατολιστικά θα δουλέψει και στην υπόθεση των Ελληνικών αγώνων αυτοκινήτου που όλοι θαρρούν ότι ένα τέτοιο έργο, ως δια μαγείας θα λύσει όλα τα προβλήματα τους.
Ίσως είναι μια καλή στιγμή να επαναπροσδιορισθούν οι στόχοι. Να συνειδητοποιήσουμε ότι με μια πολύ αισιόδοξη εκτίμηση, ένας στους δύο Έλληνες όχι μόνον δεν ξέρει να οδηγεί, αλλά πολύ περισσότερο η οδηγική κουλτούρα του είναι άκρως επικίνδυνη, και ποιος μπορεί να το παραδεχτεί αυτό από τη στιγμή που τρέφεται από αυτή την κατάσταση;
Να καταλάβουμε ότι ο κόσμος του αγωνιστικού αυτοκίνητου δεν πρόκειται να βγει από το στάδιο της κόντρας, του s(l)ide show, της δημοσιογραφίας των tabloid και της ευτελούς ιδεολογίας, όποτε και αν γίνει η «καλή» πίστα.
Η πίστα προδιαγραφών F1, ομοιάζει με την ανάθεση και διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων, τους πανηγυρισμούς, τις εθνικές ανατάσεις και όλο το θέατρο της βιομηχανίας του αθλητικού θεάματος.
Είναι μια ακρότητα που στις μέρες μας γίνεται προς εντυπωσιασμό, ενδεχομένως και προς αποπροσανατολισμό, για να γεμίζουν οι σελίδες των εφημερίδων, των περιοδικών και ο κυβερνοχώρος με εντυπωσιακές, ευχάριστες ειδήσεις. Ειδήσεις που δεν περάσουν το κατώφλι της πραγματικότητας...

************************************************************

Ο δρόμος για την κατασκευή πίστας προδιαγραφών FIA και FIM άνοιξε διάπλατα, μετά την ομόφωνη απόφαση της Γνωμοδοτικής Επιτροπής του υπουργείου ανάπτυξης να εντάξει στον αναπτυξιακό νόμο το αυτοκινητοδρόμιο της Πάτρας, στην περιοχή της Χαλανδρίτσας.
Η επιλογή της εν λόγω κωμόπολης που βρίσκεται σε απόσταση 23 χιλιομέτρων από την Πάτρα, κάθε άλλο παρά τυχαία είναι, καθώς η πρώτη φορά που έγινε λόγος για κατασκευή πίστας στη Χαλανδρίτσα -στη θέση Ρέντες- ήταν το 1970 κατά την επίσκεψη ενός εκπροσώπου της FIA.
Στις δεκαετίες που μεσολάβησαν υπήρξε κωλυσιεργία από τις εκάστοτε κυβερνήσεις. Πίστα ακούγαμε, αλλά πίστα δεν βλέπαμε παρότι μάλιστα τα οικονομικά μας ήταν σαφώς καλύτερα απ' ότι σήμερα.
Σήμερα, η Ελλάδα του μνημονίου και της οικονομικής σκλαβιάς, ψάχνει τρόπους να βγεί από το τούνελ και να επιστρέψει στην ανάπτυξη. Και η ανάπτυξη σε αυτές τις περιπτώσεις έρχεται με σκληρή δουλειά και με έξυπνες κινήσεις και επενδύσεις.
Και η κατασκευή πίστας διεθνών προδιαγραφων σίγουρα είναι ένα έργο που θα δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας, θα βοηθήσει στην ανάπτυξη της οικονομίας της περιοχής και συνολικά της χώρας μέσω της τουριστικής προβολής.
Το αυτοκινητοδρόμιο θα είναι όπως προαναφέραμε προδιαγραφών FIA και FIM, που σημαίνει ότι θα μπορεί να φιλοξενήσει αγώνες της Formula 1, των MotoGP καθώς και άλλων σπορ, όπως WTCC, Superbikes, αγώνες αντοχής ή ακόμα και δοκιμές εξέλιξης.
Αυτή τη στιγμή όσο καλή διάθεση κι αν έχουμε πολύ δύσκολα θα μπορέσουμε να εξασφαλίσουμε αγώνα της Formula 1 καθώς για να συμβεί αυτό θα πρέπει σε ετήσια βάση να καταβάλουμε ένα ποσό της τάξης των 35 εκατομμυρίων ευρώ στην εταιρεία του Bernie Ecclestone. Και στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε κάτι τέτοιο φαντάζει χλωμό...
Ας επιστρέψουμε όμως στο θέμα μας. Όπως αναφέρουν τα τοπικά Μέσα Ενημέρωσης της Αχαϊας και δη το AchaiaNews, στη συνεδρίαση της Επιτροπής παρέστησαν και ανέπτυξαν την επιχειρηματολογία τους υπέρ της υπαγωγής του έργου στον Αναπτυξιακό Νόμο ο Περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδας Απόστολος Κατσιφάρας, ο Πρόεδρος της Εταιρείας «Αυτοκινητοδρόμιο Πάτρας» Ευάγγελος Φλωράτος και το μέλος του Δ.Σ. Ανδρέας Φούρας.
Είχε προηγηθεί συνάντηση του κ. Κατσιφάρα με τον Γενικό Γραμματέα Επενδύσεων και Ανάπτυξης του Υπουργείου Περιφερειακής Ανάπτυξης κ. Γιώργο Πετράκο όπου, επίσης, εκ μέρους του Περιφερειάρχη τονίστηκε η αναγκαιότητα του έργου για την ανάπτυξη της περιοχής και την στήριξη της τοπικής οικονομίας.
Να σημειωθεί ότι εδώ και καιρό ήταν αλλεπάλληλες οι επαφές του κ. Κατσιφάρα με τον Υπουργό Περιφερειακής Ανάπτυξης κ. Μιχάλη Χρυσοχοϊδη και μάλιστα το θέμα είχε συζητηθεί διεξοδικά και κατά την επίσκεψη του κ. Υπουργού στην Πάτρα τον περασμένο Ιανουάριο.
Το έργο, με προϋπολογισμό 94 εκατομμυρίων ευρώ, θα επιδοτηθεί σε ποσοστό 40% έως του ποσού των 50 εκατομμυρίων ευρώ και ακολούθως με ποσοστό 20% για τις εργασίες από τα 50 εκατομμύρια ευρώ και πάνω.
Κατά την διάρκεια της συνεδρίασης της Γνωμοδοτικής Επιτροπής οι κ.κ. Κατσιφάρας, Φλωράτος και Φούρας επεσήμαναν ιδιαίτερα ότι το έργο έχει ωριμότητα, βιωσιμότητα, ολοκληρωμένες μελέτες, εξασφαλισμένη έκταση και επιπροσθέτως είναι ένα έργο που θα δώσει πνοή στην παραγωγική διαδικασία σ' ολόκληρη την Δυτική Ελλάδα.
«Υπήρξε μια πολύ καλή προετοιμασία από μέρους όλων των εμπλεκομένων πλευρών και το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό για ένα έργο την σπουδαιότητα του οποίου όλοι αντιλαμβανόμαστε», τόνισε σε δήλωση του μετά το τέλος της σύσκεψης ο κ. Κατσιφάρας και πρόσθεσε: «Το Αυτοκινητοδρόμιο θα δώσει πνοή σ' ολόκληρη την περιοχή, θα στηρίξει την παραγωγή και την ανάπτυξη και φυσικά θα έχει πολλαπλασιαστικά οφέλη στην προσέλκυση επισκεπτών στη Δυτική Ελλάδα. Πρόκειται για ένα έργο που έχει στηριχθεί απ' όλους και για ένα όραμα της περιοχής που πλέον παίρνει την οδό της υλοποίησης. Θέλω να εκφράσω την βαθιά μου ικανοποίηση για το έμπρακτο και συνεχές ενδιαφέρον τόσο του Υπουργού Περιφερειακής Ανάπτυξης κ. Χρυσοχοϊδη όσο και του Γενικού Γραμματέα Επενδύσεων και Ανάπτυξης κ. Πετράκου που υποστήριξαν την προσπάθεια μας και συνέβαλαν στην αίσια έκβαση του θέματος. Πλέον δικαιώνονται όσοι, με κοπιώδεις προσπάθειες, πείσμα, επιμονή και όραμα, εργάστηκαν ώστε να φτάσουμε σε αυτό το σημείο».
Η Βουλή αναμένεται μέσα στο επόμενο 20ήμερο να «ανάψει» το πράσινο φως. Αν όλα πάνε καλά η κατασκευή του έργου θα έχει ολοκληρωθεί μέσα σε 22 μήνες, σύμφωνα τουλάχιστον με το χρονοδιάγραμμα που έχουν καταρτίσει οι υπέυθυνοι και το οποίοι υπάρχει στον επίσημο φάκελο του έργου.
Επειδή όμως ζούμε στην Ελλάδα και έχουν δει τόσα και τόσα τα μάτια μας καλό θα είναι να μην ενθουσιαζόμαστε και να κρατάμε μικρό καλάθι. Ας ελπίσουμε ότι όλα θα πάνε καλά και η χώρα μας θα αποκτήσει επιτέλους ένα αυτοκινητοδρόμιο διεθνών προδιαγραφών...

************************************************************

Νέα επεισόδια έχουμε στο θέμα της πίστας που αναμένεται να κατασκευαστεί στη Χαλανδρίτσα. Ως άλλο γεφύρι της Άρτας αυτή η ιστορία, φαίνεται να πλησιάζει σε happy end το οποίο άλλωστε ευχόμαστε όλοι οι φίλοι του μηχανοκίνητου αθλητισμού. Η εξέλιξη έχει να κάνει με την ένταξη του εγχειρήματος στον αναπτυξιακό νόμο, η οποία αποφασίστηκε ομόφωνα από τη γνωμοδοτική επιτροπή του Υπουργείου Ανάπτυξης. Στη συνεδρίαση αυτής, συμμετείχαν και παράγοντες που προσπάθησαν να πείσουν για την ανάγκη ολοκλήρωσης αυτού του έργου και συγκεκριμένα ο Περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδας, Απόστολος Κατσιφάρας, ο πρόεδρος της Εταιρείας «Αυτοκινητοδρόμιο Πάτρας» Ευάγγελος Φλωράτος και το μέλος του Δ.Σ. αυτής, ο Ανδρέας Φούρας.
Πέραν από τα παραπάνω ονόματα, αρωγοί στη προσπάθεια είναι και τοπικοί επιχειρηματίες με αποδεδειγμένη αγάπη στους αγώνες, μέσω χορηγιών σε οδηγούς αλλά και εκδηλώσεις στην πόλη της Πάτρας. Βέβαια όλα τα παραπάνω, ακόμα κι αν γίνουν πραγματικότητα, δεν σημαίνουν πως η Ελλάδα θα πάρει Grand Prix της Formula 1.
Θα κατασκευάσει όμως μία πίστα προδιαγραφών FIA και FIM που θα μπορεί να φιλοξενήσει αγώνες όχι μόνο της κορωνίδας του μηχανοκίνητου αθλητισμού αλλά και κάθε άλλης δημοφιλούς μορφής αγώνων, είτε στους δύο είτε στους τέσσερις τροχούς. Ή ακόμα πιθανότερα, θα μπορεί να φιλοξενήσει δοκιμές εξέλιξης, δεδομένων των πολύ καλών καιρικών συνθηκών που επικρατούν συνήθως εδώ, σε σχέση με άλλες χώρες.
Το συνολικό κόστος κατασκευής του αυτοκινητοδρομίου υπολογίζεται στα 94 εκατομμύρια ευρώ, με την επιδότηση να προβλέπεται σε ποσοστό 40% έως τα 50 εκατομμύρια ευρώ και στη συνέχεια με 20% για τις εργασίες πέρα από το παραπάνω κόστος. Τα υπόλοιπα έξοδα, θα τα καλύψουν ιδιώτες.
Από εδώ και πέρα, το θέμα πάει στη Βουλή όπου ευελπιστούμε στις επόμενες τρεις εβδομάδες να δοθεί το πράσινο φως για να αρχίσουν και τα έργα που σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα, απαιτούν 22 μήνες δουλειάς μέχρι την ολοκλήρωση του έργου. Μακάρι αυτή τη φορά, από τη θεωρία να περάσουμε επιτέλους και στην πράξη αφού όσο ζω, ακούω πως εγκρίνεται η πίστα Formula 1 στην Ελλάδα κι όλο τα πράγματα μένουν στάσιμα.

************************************************************

Το «πράσινο φως» πήρε η δημιουργία πίστας προδιαγραφών Formula 1 στη χώρα μας καθώς το Υπουργείο Περιφερειακής Ανάπτυξης αποφάσισε να εγκρίνει το κυβερνητικό κονδύλι ύψους 29.000.000€ σε σύνολο προϋπολογισμού του έργου 94.000.000€. Τα υπόλοιπα θα είναι επενδύσεις ιδιωτών, πετροδόλαρα Αράβων από το Κατάρ ή ενίσχυση από τον Βρετανό που κέρδισε πέρσι 113.000.000 λίρες στο Ευρωπαϊκό Λαχείο. Ούτως ή άλλως δεν έχει σημασία ποιος θα βάλει τα υπόλοιπα λεφτά, αφού η πίστα δε θα γίνει.
Το «πράσινο φως» για τη δημιουργία πίστας στην Ελλάδα, έχει καταντήσει χειρότερο κλισέ και από το «πως αισθάνεστε» που ρωτάνε οι παρουσιαστές τους νικητές του X-Factor. Το έχουμε διαβάσει δεκάδες φορές στο παρελθόν και για την Χαλανδρίτσα που είναι τώρα και πάλι στο προσκήνιο και για τον Ορχομενό και για τις Σέρρες και φυσικά για το Ελληνικό. Το αποτέλεσμα; Έχουμε μιάμισι πίστα συνολικά και μερικές για καρτ με τις οποίες βολευόμαστε.
Η Χαλανδρίτσα λοιπόν που έχει ξεκινήσει να παίρνει «πράσινα φώτα» από το 1970 όταν και άρχισε αυτή η ιστορία με την έκταση που θα γινόταν πίστα και θα φιλοξενούσε Grand Prix, είναι τώρα έτοιμη ξανά να γίνει το επίκεντρο του ελληνικού μηχανοκίνητου αθλητισμού. Και αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα, γιατί ο ελληνικός μηχανοκίνητος αθλητισμός περιορίζεται σε αγώνες μεταξύ μας που κατά βάση δεν έχουν καμία σχέση με τις πίστες. Είναι σχετικά όμορφες διοργανώσεις με πολύ ξεχειλωμένα οικονομικά μεγέθη, ώστε να αντέχουν και οι οργανωτές και οι οδηγοί και οι θεατές και οι χορηγοί, έτσι που τελικά δεν αντέχει κανείς από αυτούς.
Είναι σαν να θέλουμε να φτιάξουμε Ολυμπιακό Στάδιο ποδοσφαίρου και να έχουμε συνολικά ως χώρα ένα γήπεδο 5Χ5 στην Αθήνα και ένα στη Θεσσαλονίκη. Τι ακριβώς να την κάνουμε δηλαδή την πίστα Formula 1 στην Ελλάδα; Να διοργανώνουμε ένα Grand Prix σε ένα Σαββατοκύριακο και μετά να το πληρώνουμε μέχρι την επόμενη χρονιά;
Υποτίθεται πως είναι έργο ανάπτυξης. Είναι μια ακόμη κυβερνητική παπάτζα για να έχουμε να λέμε εμείς μεταξύ μας και κυρίως να έχουν να λένε αυτοί στους άλλους πως κάνουν σχέδια ανάπτυξης για τη χώρα. Ανάπτυξη ξαναζεσταμένη πρώτη φορά βλέπω. Καθώς αυτό που αποφάσισε το Υπουργείο είναι να ισχύσει η προηγούμενη απόφαση, του παλιού αναπτυξιακού νόμου. Δηλαδή συνεδριάζει του Υπουργικό συμβούλιο και λέει τι θέλουν; Ανάπτυξη; Ωραία πιάσε μια πίστα Formula 1 που έχουμε καβάτζα να μη μας ζαλίζουν.
Θα προσφέρει λέει 500 θέσεις εργασίας που είναι μεγάλος αριθμός αλλά είναι πλασματικός διότι οι 500 (λέμε τώρα) χρειάζονται όταν θα γίνεται Grand Prix, δηλαδή μια φορά το χρόνο. Άντε και όταν θα γίνεται Superbikes, δύο φορές το χρόνο. Να πάρουμε και αγώνα του FIA GT και του DTM και του WTCC; Πόσα τριήμερα το χρόνο θα χρειάζονται αυτοί οι 500 όταν μοιραία υπάρχει ταβάνι στις διοργανώσεις που μπορεί να φιλοξενήσει μια πίστα; Για να δουλεύει κάθε εβδομάδα χρειάζεται εγχώριο προϊόν και το δικό μας είναι τέτοιο που το στρατιωτικό αεροδρόμιο της Τρίπολης του πέφτει πολύ.
«Με τα λόγια χτίζω ανώγια και κατώγια», έλεγε η γιαγιά μου και είναι κρίμα για τους ανθρώπους που το έχουν πάρει στα σοβαρά και ασχολούνται και επενδύουν χρόνο και χρήμα που στο τέλος το θέμα θα «παγώσει» σε μια απόφαση ή απλώς θα ξεχαστεί γιατί θα έχουμε άλλα στο κεφάλι μας. Είναι κρίμα γιατί με λιγότερα λεφτά φτιάχνονται μικρότερες πίστες, σωστές, λειτουργικές, που θα συντηρούνται πιο εύκολα και από λιγότερους ανθρώπους και θα έχουν και λόγο ύπαρξης, αφού θα είναι προσιτές για οποιονδήποτε, ώστε να προσφέρουν και κοινωνικά. Η Ελλάδα καλώς ή κακώς, δεν μπορεί να συντηρήσει πίστα Formula 1 και τώρα που το κουβεντιάζουμε ξανά οι ξένοι γελάνε μαζί μας.

Ας δούμε λοιπόν τι μπορεί να γίνει ώστε να φτιαχτεί μια σοβαρή πίστα στη Χαλανδρίτσα και ας μην είναι για Formula 1 και να φτιαχτεί επίσης και αυτή στον Ορχομενό και ας μην είναι για Formula 1 και να φτιαχτεί και καμία ακόμη και ας μη διοργανώσουμε Formula 1. Ούτε υποχρεωτικό είναι, ούτε καλό θα είναι για τη χώρα μας. Η σωστή ανάπτυξη εξάλλου θέλει βήματα και όχι άλματα. Τα άλματα για τα οποία μας μιλούσαν ο Σημίτης και ο Χριστοδουλάκης και μετά ο Καραμανλής και ο Αλογοσκούφης είδαμε που μας οδήγησαν.

Πηγή: http://www.motorsport-fanatics.gr

_________________
Two PhotoBlogs for Fiat Cinquecentos & Seicentos Owners & Lovers...All about Stock versions,Tuning & Racing!
Visit: http://centolovers.blogspot.com - http://centorallylovers.blogspot.com
One PhotoBlog about the Green Hell!
Visit: http://der-nordschleife.blogspot.com
Back to top Go down
http://centolovers.blogspot.com
elaborus
Διαχειριστής
Διαχειριστής


Τόπος : ...από τη νυφούλα του βορρά γιαααα!!!
Ηλικία : 49
Αριθμός μηνυμάτων : 2942
Ημερομηνία εγγραφής : 2009-10-20

PostSubject: Re: Πίστα στην Ελλάδα...μία πονεμένη ιστορία!   Sun Jun 12, 2011 6:43 pm

Πίστα στην Πάτρα



12 Μάιου 2011

Εγκρίθηκε από το υπουργείο Περιφερειακής Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας επένδυση που αφορά τη δημιουργία πίστας αγώνων διεθνών προδιαγραφών, στη Χαλανδρίτσα Αχαΐας. To Υπουργείο με σχετική ανακοίνωση αναφέρει ότι στο πλαίσιο της επιτάχυνσης των διαδικασιών αξιολόγησης επενδυτικών σχεδίων του προηγούμενου νόμου για τις ιδιωτικές επενδύσεις (3299/2004), εγκρίθηκε από το τμήμα αξιολόγησης και ελέγχου επενδύσεων το επενδυτικό σχέδιο της εταιρίας «Αυτοκινητοδρόμιο Πάτρας Α.Ε.».
Η επένδυση της εταιρείας αφορά την ίδρυση αυτοκινητοδρομίου στη θέση Ρέντες του Δημοτικού Διαμερίσματος Χαλανδρίτσας του Δήμου Φαρρών, του Νομού Αχαΐας. Το συνολικό κόστος της επένδυσης ανέρχεται σε 94,6 εκατ. ευρώ, ενώ η επιχορήγηση ανέρχεται σε ποσοστό 30,571%, δηλαδή 28,92 εκατ. ευρώ.
Σύμφωνα με τη μελέτη προβλέπεται η δημιουργία πίστας αγώνων διεθνών προδιαγραφών και όλων των υποστηρικτικών κτηρίων και εγκαταστάσεων για τη λειτουργία της επένδυσης. Η πίστα έχει μελετηθεί για τη λειτουργία αγώνων αυτοκινήτων F1, αγώνων μοτοσικλέτας παγκοσμίου πρωταθλήματος super bike, καθώς επίσης αγώνων και πρωταθλήματος καρτ. Όπως σημειώνεται, ο χώρος μπορεί να φιλοξενήσει αγώνες και άλλων κατηγοριών όπως επίσης να χρησιμοποιηθεί και για διοργάνωση εκδηλώσεων.
Το επενδυτικό σχέδιο πρόκειται να αναπτυχθεί σε συνολική έκταση επιφάνειας 928,5 στρεμμάτων, κάτω από την επαρχιακή οδό Χαλανδρίτσας – Βαλμαντούρας, στην οποία θα εγκατασταθεί το υπό δημιουργία αυτοκινητοδρόμιο και θα απέχει 20 χιλιόμετρα ΝΑ της Πάτρας. Η διάρκεια ολοκλήρωσης του προβλέπεται να είναι 36 μήνες.
Φορέας της επένδυσης είναι η εταιρεία «Αυτοκινητοδρόμιο Πάτρας Α.Ε.». Η μετοχική σύνθεση του φορέα αποτελείται συνολικά από 411 μετόχους, φυσικά και νομικά πρόσωπα, εκ των οποίων η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, ο Δήμος Πατρέων, το Επιμελητήριο Αχαΐας, ο Δήμος Φαρρών, η ΤΕΔΚ Αχαΐας, η Αχαϊκή Συνεταιριστική Τράπεζα κ.ά.
Βασικός μέτοχος του φορέα της επένδυσης είναι η επιχείρηση «Ανώνυμη Επενδυτική Τεχνική Τουριστική και Διαχειριστική Εταιρία Αυτοκινητοδρομίου Πατρών» με διακριτικό τίτλο «Ελληνικό Αυτοκινητοδρόμιο» Ο φορέας συστάθηκε το 2006 και η διάρκεια του έχει ορισθεί σε είκοσι (20) έτη.
Ο φορέας της επένδυσης έχει λάβει όλες τις απαραίτητες άδειες (έγκριση περιβαλλοντικών όρων, αρχιτεκτονικής μελέτης, σκοπιμότητας και καταλληλότητας οικοπέδου).
Με την ολοκλήρωση της επένδυσης, προβλέπεται να δημιουργηθούν 497 νέες θέσεις εργασίας και σημαντικά οφέλη στην τουριστική ανάπτυξη της περιοχής. Μετά την έγκριση από το υπουργείο Περιφερειακής Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας, απαιτείται κύρωση της σχετικής υπουργικής απόφασης από τη Βουλή.

Πηγή: Government.gov.gr








_________________
Two PhotoBlogs for Fiat Cinquecentos & Seicentos Owners & Lovers...All about Stock versions,Tuning & Racing!
Visit: http://centolovers.blogspot.com - http://centorallylovers.blogspot.com
One PhotoBlog about the Green Hell!
Visit: http://der-nordschleife.blogspot.com
Back to top Go down
http://centolovers.blogspot.com
PontikaS
Διαχειριστής
Διαχειριστής


Τόπος : Θεσ/νικη
Ηλικία : 40
Αριθμός μηνυμάτων : 1105
Ημερομηνία εγγραφής : 2010-01-12

PostSubject: Re: Πίστα στην Ελλάδα...μία πονεμένη ιστορία!   Sun Jun 12, 2011 7:23 pm

Αντε με το καλο!! cheers

_________________
CLUB FIAT HELLAS
____________________
Fiat Bravo HGT Turbo Making of...
Fiat Bravo mk1 20vt turbo 6speed 1psi bar--limited edition--
Back to top Go down
elaborus
Διαχειριστής
Διαχειριστής


Τόπος : ...από τη νυφούλα του βορρά γιαααα!!!
Ηλικία : 49
Αριθμός μηνυμάτων : 2942
Ημερομηνία εγγραφής : 2009-10-20

PostSubject: Re: Πίστα στην Ελλάδα...μία πονεμένη ιστορία!   Mon Jun 13, 2011 9:29 am

Από το τεύχος Ιουνίου 2011 των 4Τ το παρακάτω άρθρο

"Για πολλούς αποτελεί όνειρο εδώ και πολλά χρόνια. Ωστόσο σήμερα, εν έτει 2011, όλα δείχνουν ότι τα όνειρα μπορούν να γίνουν πραγματικότητα. Πριν από μερικές ημέρες, η επενδυση της εταιρείας Αυτοκινητοδρόμιο Πατρών ΑΕ εγκρίθηκε από το τμήμα Αξιολόγησης και Ελέγχου Επενδύσεων του Υπουργείου Περιφερειακής Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας. Το συνολικό κόστος της κατασκευής αγγίζει τα 94,6 εκατ. ευρώ, με την επιχορήγηση από πλευράς Δημοσίου να φτάνει τα 28,92 εκατομμύρια. Αυτή τη στιγμή μπορεί η έγκριση της επένδυσης να υπάρχει, αλλά ακόμη απομένει η επικύρωση της υπουργικής απόφασης από τη Βουλή, στοιχείο που οδηγεί στο συμπέρασμα πως οδεύουμε προς το τελικό στάδιο! Η εταιρεία Αυτοκινητοδρόμιο Πατρών ΑΕ έχει 411 μετόχους, περιλαμβάνοντας φυσικά και νομικά πρόσωπα, όπως την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, το Δήμο Πάτρας, το Επιμελητήριο Αχαϊας, την Αχαϊκή Συνεταιριστική Τράπεζα αλλά και τους ιδιώτες, όπως τον Πλάτωνα Μαρλαφέκα. Το αυτοκινητοδρόμιο θα κατασκευαστεί στην περιοχή της Χαλανδρίτσας, 20 χλμ. έξω από τη Πάτρα. Το έργο θα καλύψει έκταση 928,5 στρεμμάτων, ενώ η πίστα, που θα έχει μήκος 4.834,59 μ. είχε αρχικά σχεδιαστεί από τον Τζόρτζιο Μπέγκελα Μπάρτολι, τεχνικό διευθυντή της πίστας στη Μόντζα της Ιταλίας. Ωστόσο, η τελική προσαρμογή, και σύμφωνα με τους αναθεωρημένους για το 2006 κανονισμούς της FIA, έγινε από την εταιρεία συγκοινωνιακών μελετών Α. Ταζές - Ε.Ρότσκος ΟΕ, με σύμβουλο επι θεμάτων Formula 1 τον Πιερ Απαντ-Πέρικ, τεχνικό διευθυντή πίστας Spa-Francorchamps στο Βέλγιο. Οι κτιριακές εγκαταστάσεις θα αγγίζουν τα 11.162 τ.μ. ,περιλαμβάνοντας ότι απαιτεί ένα σύγχρονο αυτοκινητοδρόμιο.
Βέβαια, το όνειρο της Formula 1 παραμένει ακόμη μακρινό, αφού, πέρα από τη κατασκευή και την ολοκλήρωση του έργου (απαιτούνται 36 μήνες), μόνο εύκολο δεν είναι να εξασφαλίσει κανείς έναν αγώνα της Formula 1."




_________________
Two PhotoBlogs for Fiat Cinquecentos & Seicentos Owners & Lovers...All about Stock versions,Tuning & Racing!
Visit: http://centolovers.blogspot.com - http://centorallylovers.blogspot.com
One PhotoBlog about the Green Hell!
Visit: http://der-nordschleife.blogspot.com
Back to top Go down
http://centolovers.blogspot.com
elaborus
Διαχειριστής
Διαχειριστής


Τόπος : ...από τη νυφούλα του βορρά γιαααα!!!
Ηλικία : 49
Αριθμός μηνυμάτων : 2942
Ημερομηνία εγγραφής : 2009-10-20

PostSubject: Re: Πίστα στην Ελλάδα...μία πονεμένη ιστορία!   Mon Jun 13, 2011 5:13 pm

οταν ειχα παει στην Αθηνα πριν απο χρονια, συνελεξα πληροφοριες για την πιστα του Αιγινιου...
διαβαστε για την Ελλαδα μας...μεσα σε 3 μηνες ολα ξεχαστηκαν αναγκαστικα...

(κειμενο Stratisino - περιοδικο 4Τ)

http://www.prcclub.gr/Memo/Aiginio/4T_AIGINIO-1989.pdf

_________________
Two PhotoBlogs for Fiat Cinquecentos & Seicentos Owners & Lovers...All about Stock versions,Tuning & Racing!
Visit: http://centolovers.blogspot.com - http://centorallylovers.blogspot.com
One PhotoBlog about the Green Hell!
Visit: http://der-nordschleife.blogspot.com
Back to top Go down
http://centolovers.blogspot.com
Sponsored content




PostSubject: Re: Πίστα στην Ελλάδα...μία πονεμένη ιστορία!   Today at 9:15 pm

Back to top Go down
 
Πίστα στην Ελλάδα...μία πονεμένη ιστορία!
View previous topic View next topic Back to top 
Page 1 of 1

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
Club Fiat Hellas the only Fiat Club in Greece :: ΓΕΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ :: Εκτός Θέματος-
Jump to: